Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Ερωτικόν!




Είδα πολλές φορές το φεγγάρι να γεμίζει και να αδειάζει απ’ το μπαλκόνι μου. Μόνος. Πάντα μόνος! Πέρασε καιρός που ‘φυγες μακρυά μου... Πολύς καιρός! Απόμεινε μονάχα η αίσθηση μιας απώλειας, που κοστίζει όσο η εξιδανίκευση της απώλειας του πιο αγαπημένου προσώπου: του πατέρα που σκοτώθηκε και σ’άφησε απροστάτευτο....
Πώς να το εξηγήσω... που ‘ναι πιότερο πολύπλοκο απο την ματιά που περίσσεψε απ’ τον έρωτα, απ’ τη ψυχή που κλονίστηκε απ’ τη ψευτιά, απ’ τη μοναξιά που βασίλεψε στο σπίτι, απ’ τις κουρτίνες που έμειναν στο ράφι, απ’ το τηλεφώνημα που ποτέ δεν έγινε...
Δεν γνωρίζω τίποτε απ’ το χάδι που έλειψε, απ’ το φόβο του θανάτου που έσπειρε τον αρχαϊκό πανικό και απ’ την απρόσμενη εγκατάλειψη, που κόστισε όσο ένα ευρώ...
Το παραλήρημα του έρωτα δεν αντιμετωπίζεται απ’ τη μοναξιά, όταν δεν έχεις το χέρι του άλλου, για να κρατηθείς... Και πως να κρατηθείς...
Η ψυχανάλυση δεν ευδοκίμησε και τα ερωτηματικά παρέμειναν κυρίαρχα, εγκλωβισμένα στα γιατί; και στα διότι... Η διάκριση μεταξύ έρωτα και αγάπης παρέμεινε ελαττωματική κι ελλειμματική, κάπου ανάμεσα στο έπος του Γκιγκαλμές και το μικρό ξενοδοχείο της Κρυοπηγής, κυνηγώντας μεσάνυχτα τα κουνούπια...
Αχ! το άχ που έμεινε μετέωρο στο ερώτημα που δεν απαντήθηκε, στην απορία που δεν λύθηκε και στην ζήλεια που πέθανε παθολογικά τραυματισμένη απ’ την διάσταση της ψυχοσικής αδιαφορίας στα πρέπει και στα επειδή της ανασφάλειας ενός απελπισμένου έρωτα...
Απο μικρό το λουλούδι είναι θαύμα κι άμα μεγαλώσει θάνατος! ... λέει ο Ελύτης....
κι έχει δίκο! Πόσο δίκιο έχει...

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2009

Σαν ψέμα... σαν κακό όνειρο...


Like a bad dream... like a lie...


He told me in a low, trembling voice:


You don’t know how often I cry... How tears spurt out of my eyes... because I live the entire tragedy of loneliness... of despair and nonexistence. I am hurt as never before. I’ve tasted the unspeakable, beyond any imagination feeling of being left aside... Like a used handkerchief. And this happened when I was certain of the opposite...

I had fears. She knew them and she acted, using them against me... so easily! so cruelly! She knew of what I was afraid off and chose it all to happen... just like she was empty of any feeling for me, like a bad dream, like a lie...

Time is not on my side. Days pass through difficulty. Nights are worse. I can’t take my mind off her... I can’t take my mind off her... I can’t take my mind off her... Minutes are long, very long... they last as eternity and keep me sleepless for days and days...

I don’t want to live any more...

You don’t know how often I have to cry... it comes with no effort, because I had to choose to leave her... she forced me to leave her... dignity, pride and destroyed life... she destroyed us... she left no choice.. no hope...

I feel like a wreckage in the ocean... carried away by the blowing winds... unable to sink, though I am already sunk in darkness, loneliness and a hopeless future... which future? There is no way back... and no way in front...

I live a hard life.. a very hard life. I struggle to survive... She knew that... never mind this, it doesn’t mater any more...

It hurts to be deceived by the one you love. When you love, you just give everything and the only precious thing you want... is love! Nothing else!

I am complaining now... because I don’t have anything else but my tears and my complaints... No heart, no soul, no blood, no mind, no work, no life...

I am still deeply in love with her. In love, as never in the past! but... I don’t want her...


And by telling this he left in the darkness of his life...


I knew him for years. Today, he is a different man. I can imagine, only imagine and speculate how his life changed... A man of principals who consistently believes and devotes his life in principals, is a very steady man. I gained courage and mental power of him. Almost everybody of us ( I mean all of our fellow students) used to solve our problems, out of him. He was not a teacher nor a leader but he was leading and teaching always, without annoying nobody... A very rare virtue... A very rare man... A genius, open hearted, brave and devoted man...


Now his heart is broken. He didn’t stand this... what a pity! He is a living dead man...


James E. Terry

Ph.D.. Med.

Main, Boston Massachusetts,

USA



Ζω την απέραντη λύπη. Την διαρκή και παρατεταμένη στεναχώρια. Στα διαλλείματα εργάζομαι πυρετωδώς για να ξεχνιέμαι... Παλεύω με τον χρόνο κι ελπίζω νά ‘ρθει ο καιρός της λήθης... Της λήθης και της λησμονιάς. Όταν και θα πάψουν τα τραγούδια να ‘χουν νόημα, όταν οι σκέψεις θα ξαναγίνουν τρυφερές, σαν τα βλαστάρια της άνοιξης, όταν τα στήθεια γεμίσουν με την πνοή κάποιας αισιοδοξίας...

Ωστόσο το σήμερα είναι λυπημένο... πολύ λυπημένο κι αυτό δεν μπορεί, εύκολα, ν’ αλλάξει... Ας είναι έτσι! Εξ άλλου δεν είμαι απο σίδερο, όσο κι αν οι άλλοι το πιστεύουν πως έτσι είμαι...

Τσιγάρα, αλκοόλ, ξενύχτι και μια “λύπη άγνωστης γεννεάς”... που λέει κι ο Ελύτης...


Πώς έγινε έτσι η ζωή μου...

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Όνειρο ήτανε...

Όνειρο ήτανε...

Πάρε με στ' όνειρο...


Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου
άλλο πρωί να μη με βρει
στον άδειο κόσμο τον επάνω
σ' αυτή την άδικη ζωή

Πάρε με στ' όνειρο μαζί σου
κοντά σου να ξενιτευτώ
πόσο ν' αντέξω παραπάνω
της μοναξιάς τον πυρετό

Αχ πως σ' αγαπώ για να πιστέψεις τι να πω
Πως είναι ο κόσμος αδειανός χωρίς εσένα
πως είναι η νύχτα μια πληγή χωρίς εσένα
πως είναι μαύρη η ζωή χωρίς εσένα

Δώσ' μου του ονείρου σου τα μάτια, να ταξιδέψω εκεί που πας
στα μυστικά σου μονοπάτια, που χρόνια μόνος περπατάς
Δώσ' μου του ονείρου σου τα μάτια, θέλω να ξέρω αν μ' αγαπάς
ή μήπως μου κρατάς γινάτια, όταν σε κάνω και πονάς.

Αχ πως σ' αγαπώ για να πιστέψεις τι να πω
Πως είναι ο κόσμος αδειανός χωρίς εσένα
πως είναι η νύχτα μια πληγή χωρίς εσένα
πως είναι μαύρη η ζωή χωρίς εσένα