I keep on staying alone every night. After 10 o' clock I don't talk. Simply because I have none to to talk to. This is the reality. I can't avoid it... I am alone... every day, every night,,,
Lately I see the same dream. It's strange but I keep on seeing it every night! The same dream, the same story out of our past life...
We are at Spetses island. Very beautiful place... We rend a motor bike and travel happily across the island. You show me your love, your affection and your care. And i am very happy! I am the king of the world! All the people praise me for my love, nature is standing along my side, everything is beautiful, the sea, the trees, the beach, the sky...

Then I see you jumping high, Very high! Over two meters and more! And you come explaining me that you've followed my instructions and started over 1,90 limit...
I share your success and satisfaction and I am very happy!
And then i hear you talking to an other person, at Karamelitsas' house and I get unhappy, miserable and feel betrayed...
Why?
you haven't explained it, ever...
Then I see you trying overcome usual limits. Limits without purpose and value. 'Cause you have already fulfilled them, so there is no need to get them again...
I pray for you to be winner again. To get your record, to be the first and the the best! Because you deserve it, because nothing compares to you...
and, maybe I have the chance, to share it with me,,,
But again I find myself alone, in this dark and and empty room, without you, without my dreams and without my hopes...

Δεν κλαίω γι΄αυτά που μού 'χεις πάρει...

Σε βρήκα για μια νύχτα μόνη

και πότε θα σε ξαναβρώ

η θυμησή σου με σταυρώνει

σ' ένα κατάφωτο σταυρό

η θυμησή σου με σταυρώνει

σ' ένα κατάφωτο σταυρό

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει

για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί

μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι

γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.

Στη τρυφερή σου την παλάμη

κουρνιάζουν τα χρυσά πουλιά

ποιάν αμαρτία να 'χω κάνει

και μου χουν λείψει τα φιλιά

ποιάν αμαρτία να 'χω κάνει

και μου χουν λείψει τα φιλιά

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει

για αυτά που μου 'χεις αρνηθεί

μου 'χεις χαρίσει ένα φεγγάρι

γαλάζιο, ανείπωτο, βαθύ.

Δεν κλαίω για αυτά που μου 'χεις πάρει.

Σε παραπλανώ με στίχους ψεύτικους...

Σ' ένα μινοράκι σ' έβαλα κρυφά

πάλι η μουσική θα κάνει θαύματα

γιατί σε θέλω.

Της ψυχής μου ο ήχος είναι αυτός που ακούς

σε παραπλανώ με στίχους ψεύτικους

γιατί σε θέλω.

Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου

σε γνωρίζει ο πόνος και έρχεται κοντά σου

ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου

κι έτσι κάνεις κουράγιο και τραγούδι άγιο.

Το τραγούδι μου γλυκό λυπητερό

Καρυάτιδα να γίνω δεν μπορώ

για να με θέλεις.

Μια φωτογραφία μου παλιά κρατάς

δεν της μοιάζω πια γι αυτό δε μ'αγαπάς

αχ δε με θέλεις.

Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου

σε γνωρίζει ο πόνος και έρχεται κοντά σου

ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου

κι έτσι κάνεις κουράγιο και τραγούδι άγιο.

Χίλιες νύχτες κι άλλες τόσες σ'αγαπώ

με θυμό με τρέλα με παράπονο

πόσο σε θέλω.

Μες στο μινοράκι κλείστηκα και γω

στης μειοψηφίας το μικρόκοσμο

γιατί σε θέλω.

Έτσι βγαίνουν τα τραγούδια μάτια μου

σε γνωρίζει ο πόνος και έρχεται κοντά σου

ακουμπάει το χέρι πάνω στα μαλλιά σου

κι έτσι κάνεις κουράγιο και τραγούδι άγιο.

E quell'amore non so più aspettare

Is there a time for keeping your distance

A time to turn your eyes away

Is there a time for keeping your head down

For getting on with your day

Is there a time for kohl and lipstick

A time for curling hair

Is there a time for high street shopping

To find the right dress to wear 

Here she comes

Heads turn around

Here she comes

To take her crown 

Is there a time to run for cover

A time for kiss and tell

Is there a time for different colours

Different names you find it hard to spell 

Is there a time for first communion

A time for East Seventeen

Is there a time to turn to Mecca

Is there time to be a beauty queen

Here she comes

Beauty plays the clown

Here she comes

Surreal in her crown 

Dici che il fiume

Trova la via al mare

E come il fiume

Giungerai a me

Oltre i confini

E le terre assetate

Dici che come il fiume

Come il fiume...

L'amore giungerà

L'amore...

E non so più pregare

E nell'amore non so più sperare

E quell'amore non so più aspettare

Λένε ότι το ποτάμι, βρίσκει το δρόμο για τη θάλασσα. Κι όπως το ποτάμι θα 'ρθει σε μένα, πέρα απο τα όρια, τη διψασμένη γη. Λένε ότι όπως το ποτάμι... η αγάπη θα γυρίσει... η αγάπη... Και δεν ξέρω άλλο να προσεύχομαι, για την αγάπη δεν ελπίζω πια, για την αγάπη δεν περιμένω άλλο πια...

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ...

Καημός αλήθεια να περνώ

του έρωτα πάλι το στενό

ώσπου να πέσει η σκοτεινιά

μια μέρα του θανάτου.

Στενό βαθύ και θλιβερό

που θα θυμάμαι για καιρό

τι μου στοιχίζει στην καρδιά

το ξαναπέρασμά του.

Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί

γυρεύω πάντα το φιλί

στερνό φιλί, πρώτο φιλί 

και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί

αχ, καρδιά μου

που μου το ‘τάξανε πολλοί

όμως δε μπόρεσε κανείς 

ποτέ να μου το δώσει.

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ

γυρνώντας πάλι στο βυθό

και με τη νύχτα μυστικά

γίνουμε πάλι ταίρι

Αυτό το ανεύρετο φιλί

που το λαχτάρησα πολύ

σαν μια παλιά της οφειλή

να μου το ξαναφέρει.