Το δηλητήριο που πίνεις...

Μοναξιά μου όλα...

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς...

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο

για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα

μ' ένα τσιγάρο...

Μ' ένα τσιγάρο όταν νυχτώνει
μες το μυαλό μου παίρνεις μορφή
γίνεσαι κόσμος, ήλιος κι αστέρια
μέσα στα χέρια λευκό πουλί.

Μ' ένα τσιγάρο έρχεσαι πάλι
στο άδειο σπίτι το σκοτεινό
κι όπως σε βρίσκω μέσα στη ζάλη
αρχίζω πάλι να ξαναζώ.

Σ' αυτήν την πόλη μ' άφησες μόνο
και είμαι δέντρο στην πυρκαγιά
εσύ με είδες σα δολοφόνο
κι εγώ σε είδα σαν Παναγιά..

Το τραγούδι της ερήμου...

Και δε θα μου λείπεις

γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ' ακολουθεί