I'm slowly drifting away

My face above the water

My feet can't touch the ground

Touch the ground, and it feels like

I can see the sands on the horizon everytime (everytime)

You are not around

I'm slowly drifting away (drifting away)

Wave after wave

Wave after wave

I'm slowly drifting (drifting away)

And it feels like I'm drowning

Pulling against the stream

Pulling against the stream

I wish I could make it easy

Easy to love me

Love me

But still I reach, to find a way

I'm stuck here in between

I'm looking for the right words to say (to say)

I'm slowly drifting, drifting away

Wave after wave

Wave after wave

I'm slowly drifting (drifting away)

And it feels like I'm drowning

Pulling against the stream

Pulling against the stream

And so it is...

And so it is

Just like you said it should be

We'll both forget the breeze

Most of the time

And so it is

The colder water

The blower's daughter

The pupil in denial

I can't take my eyes off of you

Η νύχτα αυτή που κράτησες δική σου...

Η σκοτεινιά της κάμαρας 

θα ‘ρθει μαζί σου       

ντύσου, ντύσου, ντύσου

κι η νύχτα αυτή που κράτησες δική σου

ντύσου, ντύσου

Ο κόσμος ξημερώνει

Ο κόσμος ξημερώνει

Με τα φιλιά που κάρφωσα

εδώ βαθιά σου

βιάσου, βιάσου, βιάσου

Κι αυτά που απόψε κέρδισες δικά σου

βιάσου, βιάσου

Ο κόσμος ξημερώνει 

Still... I dream of you...

I dream of you,

often, very often...

though so many years past away...

my soul is still wasted,

like the land after the long drought...

my mind is hurt too,

still being your slave...

this wound is kept as my company

and in the other world,

I'll have something to keep me

thinking of you,

for ever.

I have told you:

this will last for ever...

Δεν μας συγχωρώ...

Τις νύχτες αργεί η μνήμη να σβήσει. Καθώς η φλογίτσα της τρεμοσβήνει και τα μάτια κοντεύουν να σφαλίσουν για να 'ρθει ο ύπνος ο λυτρωτής, μια σκέψη μικρή, ένα αδιανόητο - φευγαλέο συναίσθημα αρκεί, για να γίνει η φλογίτσα φωτιά, να κάψει τη μνήμη, να την πυρπολήσει...
Αρκεί μια εικόνα που σχηματίζεται ξαφνικά από μια σκιά, ο στίχος από ένα τραγούδι απ' το απέναντι ραδιόφωνο, το γάβγισμα της Μπέλας για να γεννηθεί μια θύελλα ή μια πυρκαγιά...

Είδα μέσα στη βουή
τη παλιά μου αγάπη
τόσες θύελλες εκεί,
τόσες πυρκαγιές.

Πώς να κλείσει η πληγή,
πώς να βγει τ’ αγκάθι;
Γιατί βρήκαμε, γιατί
τόσες αφορμές;

Θα ‘μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες,
δε σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες.

Θα ‘μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δε μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε.

Στον υπόγειο σταθμό
μια οφθαλμαπάτη,
μες στο πλήθος το βουβό
χάθηκε κι αυτή.

Δεν το καταλάβαμε
πόσο αργεί η αγάπη
να δούμε δεν προλάβαμε
το τέλος μας αρχή.

Θα ‘μαι πάντα εδώ
να φυλάω αυτά που πέταξες,
δε σε συγχωρώ
για όλες τις φωτιές που ξέχασες.

Θα ‘μαι πάντα εδώ
όσα χρόνια κι αν περάσανε
δε μας συγχωρώ
από φόβο χάσαμε.