I can't take my mind off you...

"The Blowers Daughter"
Damien Raice

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes...

And so it is
Just like you said it should be
We'll both forget the breeze
Most of the time And so it is
The colder water
The blower's daughter
The pupil in denial

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes...

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to Leave it all behind?
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off you
I can't take my mind off you
I can't take my mind...
My mind...my mind...

Δεν ξέρω κάτι πιο πολύτιμο...

Την Κυριακή ο Νίκος πετά για Κάϊρο. Απο 'κεί θα πάει στη Τζέντα για να σαλπάρει με το πλοίο Panoceanis για 8 μήνες, μέχρι και τον Ιούλιο. Χθές πήγε με την Ελενίτσα στο γραφείο του, για ν' αποχαιρετίσει και τον θείο του. Ήταν αγχωμένος. Κι ο θείος ήταν ο μόνος που μπορούσε να μαζέψει το λίγο της ψυχής του. Κι όπως προσδοκούσε, έγινε. Ο θείος ψυχανεμίστηκε τη δυσκολία της ψυχής κι  έδωσε τη λύση. Η συνείδηση του Νίκου αλάφρυνε, όχι όμως, της Ελενίτσας!

Τον κοίταζε με ικεσία! Την ικεσία της απώλειας, που έστω και προσωρινής, γίνονταν αβάστασχτη! Δυό μήνες τώρας μαζί, διακόπτονταν βίαια, επειδή ο Νικόλας πρέπει να σαλπάρει για 8 μήνες, όπως το καθήκον προστάζει... Όμως οι 8 μήνες χώρια είναι πολύ! Πώς να το αντέξει η Ελενίτσα; Κι αν κάτι συμβεί; Ο κίνδυνος, το άγνωστο, η αβεβαιότητα...

Τόν κοίταζε και τα μάτια της γιόμιζαν απόγνωση, ικεσία για ένα λόγο ψύχραιμο, στέρεο και παρηγορητικό!

Ο θείος δεν είναι θείος! Είναι παραπάνω! Είναι κριτής και καθαρό μυαλό! Θα 'πει αλήθεια, θα καθαρίσει το σκοτάδι κι ο λόγος του θα βαρύνει για τα καλά τους 8 μήνες! Θα δώσει ελπίδα σημαντική και θα είναι αλήθεια! Η Ελενίτσα περίμενε ν' ακούσει τι θα 'πει...

Την πήρε μοναχή στο δωματιάκι. Ο Νίκος κατάλαβε πως έπρεπε να περιμένει... κι είχε εμπιστοσύνη στον αδερφό της μάνας του.

-- Θα σου μιλήσω σαν άντρας! είπε της Ελενίτσας. Ξέχασε ποιός είμαι! Κι άκουσέ με σαν άντρα! ένα κοινό άνθρωπο! Ξέχασε ποιός είμαι...

Κι Ελενίτσα ύψωσε το βλέμμα της σταθερό, για ν' ακούσει τα λόγια ενός άντρα...

-- Δεν έχω τίποτα πιο πολύτιμο να σου 'πω, της δήλωσε... -- απ' αυτό που θα σου 'πω: να τον αγαπάς! και να του το δείχνεις! -- Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο! Δεν υπάρχει τίποτε πιο δυνατό! πιότερο σημαντικό για τον Νικόλα! Μόνο να τον αγαπάς! και να του το δείχνεις! και θά 'σαι η βασίλισσά του! μονάχα αυτό χρειάζεται! Να τον αγαπάς! Κι αυτό θα τον φέρει πίσω! τίποτα άλλο! Δεν ξέρω άλλο πιο πολύτιμο απ' αυτό για ένα άντρα...

Η Ελενίτσα σφίχτηκε δυνατά στην αγκαλιά του. Κι απόμεινε  για ώρα πολύ σφιγμένη, με την αγάπη της να πλημμυρίζει το μικρό δωμάτιο. Η ψυχή της φτερούγιζε γιομάτη δάκρυα περηφάνειας, ικανοποίησης και δικαίωσης! Έτσι ακριβώς ένοιωθε για τον Νικόλα! Σήκωσε το βλέμμα της κι είδε τα δάκρυα, που είχαν κοκκινήσει τα μάτια του θείου...

Όμως δεν μπόρεσε να καταλάβει, πως τα δάκρυά του δεν ήταν για ΄κείνη και για τον Νικόλα...

Talking to this computer...

Four months passed from that day. Four difficult, for me, months. It’s hard to believe that I live without you. Me without you! Who could imagine...

Today the condition of my life remain, more or less, the same as the first days of our breakout. I chose to be alone. I don’t need anyone’s presence and I have spent many days completely alone. For example the days of August, when all Greece celebrates Panagia, I stayed locked in the house from Friday afternoon until Monday morning, when I got back to work. I did this many times. Almost every weekend! In the beginning it was rather difficult. Now I got used to it. I don’t mind. 

I’ve already spent this week in the house, alone, because I was swine-flu sick. High fever is less bearable than complete loneliness. There are some days that I don’t speak even a word! Not even to the telephone! 

There is only one steady situation that has never changed: you are always in my mind. Days and nights! Hours and minutes! Seconds and heart beats. You are always here...

The first months I stayed in the dark. I kept all lights off and had company the radio music. I didn’t stand it. Now I keep lights on and even I put on a light in the back room, just to show that this house isn’t empty. Someone is living in... It’s funny!

Work is getting better. In the beginning I faced great difficulties, because I didn’t find not a single patient from the area. Not a single one!  Vasilis was very upset and felt guilty, because we needed any help of him, and he could not do anything. However we managed to fulfill my debts and finally his patients started to come, that’s why work is much better today. Vasilis supported me like no one else and this means that I will never forget...

I live a simple life. Like a robot which is programmed to be several ours at the office, fewer in the municipal duties and that’s all. I find shelter only at the house, always being alone, because I managed to have no home! Rarely sleeps here my son and often Vasilis visits me to keep me company. Big Vasilis! What a man!

I didn’t tell to my mother and my sister that we are no longer together. I did that because they love you and they will be hurt. My mother is still pleased and proud for your “care” to me and the house... Why should I make her unhappy? My sister told me that they phoned you about a kind of architectural advice they needed from you... I was surprised! 

We are separately for four months! It’s obvious that I need more time than this to overcome all the memories, all the life I lived, all the dreams... it’s not easy...

But why am I confessing all these? To whom? 

I don’t Know! Maybe because I need someone to talk to, maybe it’s the power of habit, that you were the only one that I shared my thoughts, my problems and my hopes... I don’t have anyone else to talk to... today, not even you... That's why I keep hitting the buttons on this computer...

I’m so afraid....

Ερωτικόν!

Είδα πολλές φορές το φεγγάρι να γεμίζει και να αδειάζει απ’ το μπαλκόνι μου. Μόνος. Πάντα μόνος! Πέρασε καιρός που ‘φυγες μακρυά μου... Πολύς καιρός! Απόμεινε μονάχα η αίσθηση μιας απώλειας, που κοστίζει όσο η εξιδανίκευση της απώλειας του πιο αγαπημένου προσώπου: του πατέρα που σκοτώθηκε και σ’άφησε απροστάτευτο....

Πώς να το εξηγήσω... που ‘ναι πιότερο πολύπλοκο απο την ματιά που περίσσεψε απ’ τον έρωτα, απ’ τη ψυχή που κλονίστηκε απ’ τη ψευτιά, απ’ τη μοναξιά που βασίλεψε στο σπίτι, απ’ τις κουρτίνες που έμειναν στο ράφι, απ’ το τηλεφώνημα που ποτέ δεν έγινε...

Δεν γνωρίζω τίποτε απ’ το χάδι που έλειψε, απ’ το φόβο του θανάτου που έσπειρε τον αρχαϊκό πανικό και απ’ την απρόσμενη εγκατάλειψη, που κόστισε όσο ένα ευρώ...

Το παραλήρημα του έρωτα δεν αντιμετωπίζεται απ’ τη μοναξιά, όταν δεν έχεις το χέρι του άλλου, για να κρατηθείς... Και πως να κρατηθείς...

Η ψυχανάλυση δεν ευδοκίμησε και τα ερωτηματικά παρέμειναν κυρίαρχα, εγκλωβισμένα στα γιατί; και στα διότι... Η διάκριση μεταξύ έρωτα και αγάπης παρέμεινε ελαττωματική κι ελλειμματική, κάπου ανάμεσα στο έπος του Γκιγκαλμές και το μικρό ξενοδοχείο της Κρυοπηγής, κυνηγώντας μεσάνυχτα τα κουνούπια...

Αχ! το άχ που έμεινε μετέωρο στο ερώτημα που δεν απαντήθηκε, στην απορία που δεν λύθηκε και στην ζήλεια που πέθανε παθολογικά τραυματισμένη απ’ την διάσταση της ψυχοσικής αδιαφορίας στα πρέπει και στα επειδή της ανασφάλειας ενός απελπισμένου έρωτα...

Απο μικρό το λουλούδι είναι θαύμα κι άμα μεγαλώσει θάνατος! ... λέει ο Ελύτης....

κι έχει δίκο! Πόσο δίκιο έχει...

Σαν ψέμα... σαν κακό όνειρο...

Like a bad dream... like a lie...

He told me in a low, trembling voice:

You don’t know how often I cry... How tears spurt out of my eyes... because I live the entire tragedy of loneliness... of despair and nonexistence. I am hurt as never before. I’ve tasted the unspeakable, beyond any imagination feeling of being left aside... Like a used handkerchief. And this happened when I was certain of the opposite...

I had fears. She knew them and she acted, using them against me... so easily! so cruelly! She knew of what I was afraid off and chose it all to happen... just like she was empty of any feeling for me, like a bad dream, like a lie...

Time is not on my side. Days pass through difficulty. Nights are worse. I can’t take my mind off her... I can’t take my mind off her... I can’t take my mind off her... Minutes are long, very long... they last as eternity and keep me sleepless for days and days...

I don’t want to live any more...

You don’t know how often I have to cry... it comes with no effort, because I had to choose to leave her... she forced me to leave her... dignity, pride and destroyed life... she destroyed us... she left no choice.. no hope...

I feel like a wreckage in the ocean... carried away by the blowing winds... unable to sink, though I am already sunk in darkness, loneliness and a hopeless future... which future? There is no way back... and no way in front...

I live a hard life.. a very hard life. I struggle to survive... She knew that... never mind this, it doesn’t mater any more...

It hurts to be deceived by the one you love. When you love, you just give everything and the only precious thing you want... is love! Nothing else!

I am complaining now... because I don’t have anything else but my tears and my complaints... No heart, no soul, no blood, no mind, no work, no life...

I am still deeply in love with her. In love, as never in the past! but... I don’t want her...

And by telling this he left in the darkness of his life...

I knew him for years. Today, he is a different man. I can imagine, only imagine and speculate how his life changed... A man of principals who consistently believes and devotes his life in principals, is a very steady man. I gained courage and mental power of him. Almost everybody of us ( I mean all of our fellow students) used to solve our problems, out of him. He was not a teacher nor a leader but he was leading and teaching always, without annoying nobody... A very rare virtue... A very rare man... A genius, open hearted, brave and devoted man...

Now his heart is broken. He didn’t stand this... what a pity! He is a living dead man...

James E. Terry

Ph.D.. Med.

Main, Boston Massachusetts,

USA

Ζω την απέραντη λύπη. Την διαρκή και παρατεταμένη στεναχώρια. Στα διαλλείματα εργάζομαι πυρετωδώς για να ξεχνιέμαι... Παλεύω με τον χρόνο κι ελπίζω νά ‘ρθει ο καιρός της λήθης... Της λήθης και της λησμονιάς. Όταν και θα πάψουν τα τραγούδια να ‘χουν νόημα, όταν οι σκέψεις θα ξαναγίνουν τρυφερές, σαν τα βλαστάρια της άνοιξης, όταν τα στήθεια γεμίσουν με την πνοή κάποιας αισιοδοξίας...

Ωστόσο το σήμερα είναι λυπημένο... πολύ λυπημένο κι αυτό δεν μπορεί, εύκολα, ν’ αλλάξει... Ας είναι έτσι! Εξ άλλου δεν είμαι απο σίδερο, όσο κι αν οι άλλοι το πιστεύουν πως έτσι είμαι...

Τσιγάρα, αλκοόλ, ξενύχτι και μια “λύπη άγνωστης γεννεάς”... που λέει κι ο Ελύτης...

Πώς έγινε έτσι η ζωή μου...