Για τον αητό ή για μένα;

Φύγαν οι μέρες. Φύγαν μία - μία σε σειρά, σαν τα μυρμήγκια που βιαστικά κλείστηκαν στις φωλιές τους, πριν έρθει ο χειμώνας. Απόμεινε η θλίψη. Η θλίψη της μνήμης, που όπου και να την αγγίξεις, πονεί.

Οι βουβοί μεγάλοι πόνοι της ψυχής κρύβονται βαθιά μέσα της, ώστε πολύ λίγοι να το αντιλαμβάνονται. Επειδή ο πιο βαθύς τρόπος για να αιστανθούμε κάτι, είναι να υποφέρουμε...

Υποφέρει κανείς μόνο μονάχα από το κακό που του κάνουν αυτοί που αγαπάει. Των "εχθρών" το κακό δεν μετράει...

Πόσα λίγα πράγματα χωρίζουν έναν άνθρωπο, που δεν τα ξεπερνά..

Λίγο πριν χαράξει η Κυριακή άφησε τη θέση του στο αποστακτήριο. Ο ακούραστος Νίκος τον οδήγησε στη διπλανή καλύβα, όπου του είχε στρώσει για να κοιμηθεί. Το λαμπρό φεγγάρι, τέλος του Νοέμβρη, φώτιζε ολούθε όλη την πλαγιά του ανατολικού ΄Ολυμπου. Φώτιζε αντάμα και τον αντικρυνό Κίσαβο αλλά πιότερο έντονα ασήμωνε τη λωρίδα της θάλασσας που χωρίζει τις εκβολές του Πηνειού με την απέναντι Χαλκιδική. 

Κοντοστάθηκαν θαμπωμένοι απ' την ομορφιά. Ο νυχτερινός σιρόκος δρόσισε το πρόσωπό του, διώχνοντας την θολούρα των αναθυμιάσεων του τσίπουρου, που αποστάζονταν ολάκερη τη νύχτα. Μαζί με το θυμικό καθάρισε κι η ψυχή του, λες και το νάμα του φεγγαριού με το φωτισμένο τοπίο γίνηκαν φάρμακο για όλα όσα τον τυραννούν...

Μικρό ρέκβιεμ στην μητέρα...

Την είδα για τελευταία φορά μπροστά στο φώς ενός παράξενου ηλιοβασιλέματος. Μολονότι Νοέμβρης μήνας στη ένατη μέρα, η αύρα του δειλινού ήταν ζεστή. Ένας δειλός άνεμος χάιδευε τα μαλλιά της. Το ήρεμο πρόσωπό της τράβηξε την προσοχή των παριστάμενων. Φώς και άνεμος την ξεπροβόδισαν, ζωγραφίζοντας αλλόκοτα τις τελευταίες στιγμές, πριν την ταφή της.

Δεν έκλαψα που “έφυγε”. Γαλήνεψα. Επειδή τους τελευταίους μήνες παιδεύτηκε πολύ. Πόνεσε πολύ. “Ζούσε” και δεν ζούσε ανάμεσα σε κώμα και αφασία. Μονάχα οι πόνοι και τα βογγητά απ΄ το βασανισμένο κορμί της, μοιάζανε να την φέρνουν στην δική μας, την υποκειμενική μας πραγματικότητα...

Τι παράξενο...

Τις τελευταίες νύχτες την βλέπει πολύ συχνά στα όνειρά του. Όνειρα ζωντανά, με ένταση τόσο αληθινή, που όταν ξυπνά, νομίζει πως άφησε την πραγματικότητα πίσω του. Η παρουσία της - έστω φανταστική - προσθέτει στη ζωή του την αναπνοή που χρειάζεται για να ζήσει...

Τι παράξενο...

Nina Simone - Here Comes The Sun