Κανείς να μην κοιμηθεί...

Στις άγριες νύχτες των τελευταίων βδομάδων, ο ύπνος είναι λιγοστός. Παλεύει μέσα μου η σιωπή της μοναξιάς κι η ανάγκη να σε δω...

Ύστερα έρχεται το παραλήρημα. Σκιές μεταμορφώνονται σε μακρυνές φωνές, μοιρασμένες σε επιθυμία και απελπισία. Η τρέλα αποχτά νόημα και η νύχτα γίνεται μέρα! Μένει η αντανάκλαση από ένα σύνολο "οργιαστικών" ονείρων, που μόνο εσύ συνήθιζες να βλέπεις.

Μόνο εσύ πριγκηπέσσα μου...

Σαν νεροκάλαμο βαλσαμωμένο...

Δυό - τριών ημερών φεγγάρι διέκοπτε την ερημιά. Άδειος ο δρόμος, άδειος ο τόπος, άδειος κι ο ουρανός. Μονάχα η μαύρη θάλασσα σάλευε στη νυχτιά. Απέναντι, τα λιγοστά φώτα της Αμμουλιανής τρεμόπαιζαν στην παγωνιά της υγρασίας. Το βρώμικο λιωμένο χιόνι στο πλάι του δρόμου έμοιαζε περασμένη απειλή. Τα δέντρα στη σειρά, ακίνητα σαν σκιάχτρα αλλόκοτα, όριζαν το πέρασμα του πλημμυρισμένου δρόμου προς Ουρανούπολη. Τα νερά κατέβαιναν απ' τις μικροπλαγιές καθώς το πρόσφατο χιόνι έλιωνε, έρποντας αργά - αργά προς τη θάλασσα.

Ποιος βουρκωμένος ποταμός μας πήρε;

Στοιχειώνει μέσα μου η φωνή σου. Σ' ακούω καθαρά να διαλέγεσαι την καθημερινότητά μας, λες και δεν είμαστε χωριστά τέσσερις αιώνες τώρα... και σαν σ' ακούω, νιώθω πως τα όνειρά μου έσμιξαν με την πραγματικότητα. Γίνηκαν στέρεα, σαν δεντρί με κλαδιά και ρίζες.
Βλέπω την ανάσα μου να γίνεται φλόγα από χαρά και να χνωτίζει τα τζάμια με τ' αρχικά σου. Οι πιο ωραίες αναμνήσεις με τυραννούν τα βράδυα. Κι οι δυό μας, γύρω από μια πληγή γυρνάμε. Γύρω απ' την ίδια κομβική πληγή που μας ορίζει αλληλένδετα ενωμένους...
Κι ας ξέχασε κι ο χρόνος να μας κηρύξει ξένους...

Άντρας που δεν εκάτεχε...

Τούτη τη φορά ο Νικόλας δεν ήταν μόνος. Τρεις ξενομερίτες καθόντουσαν γύρω απ' το τραπέζι στη μέση της καλύβας. Ο πιότερο ξεχωριστός είχε μακρυά μαλλιά και μια μεγαλύτερη άσπρη γενειάδα. Σαν παππάς, που άφησε το ράσο του κι απόμεινε αλλόκοτος με τα παράταιρα πολιτικά του ρούχα. Το πρόσωπό του ήταν σκαμμένο από παλιές ρυτίδες και σαν αντάμωσαν οι ματιές μας, μου φάνηκε πως άστραψαν παράξενα. Την ώρα των συστάσεων γίνηκε αμέσως φανερό, από την βαρειά προφορά του, πως ήταν Κρητικός. Κι όχι όποιος - όποιος: ήταν ο Ψαραντώνης, ο αδελφός του Νίκου Ξυλούρη. Τον έφερε στου Νικόλα το καλύβι, η φήμη του καλού κρασιού που ξέρει και φτιάχνει ο Νικόλας.

Για τον αητό ή για μένα;

Φύγαν οι μέρες. Φύγαν μία - μία σε σειρά, σαν τα μυρμήγκια που βιαστικά κλείστηκαν στις φωλιές τους, πριν έρθει ο χειμώνας. Απόμεινε η θλίψη. Η θλίψη της μνήμης, που όπου και να την αγγίξεις, πονεί.

Οι βουβοί μεγάλοι πόνοι της ψυχής κρύβονται βαθιά μέσα της, ώστε πολύ λίγοι να το αντιλαμβάνονται. Επειδή ο πιο βαθύς τρόπος για να αιστανθούμε κάτι, είναι να υποφέρουμε...

Υποφέρει κανείς μόνο μονάχα από το κακό που του κάνουν αυτοί που αγαπάει. Των "εχθρών" το κακό δεν μετράει...