Όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε σοφότεροι. Μεγάλη αλήθεια, που δεν μπορούμε να την αντιληφτούμε πλήρως, όταν η νειότη αμέριμνη μας περιπαίζει. Η ωριμότητα λένε πως δεν συμβαδίζει με την ηλικία. Ίσως. Όμως είναι τις περισσότερες φορές συνυφασμένη με την μεγαλύτερη ηλικία. Όπως και η συγχώρεση, η ανεκτικότητα και η οργή. Όσο μεγαλώνουμε τόσο καλύτερα καταλαβαίνουμε τον κόσμο...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα the end. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα the end. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 2017
Another day of Sun...
Όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε σοφότεροι. Μεγάλη αλήθεια, που δεν μπορούμε να την αντιληφτούμε πλήρως, όταν η νειότη αμέριμνη μας περιπαίζει. Η ωριμότητα λένε πως δεν συμβαδίζει με την ηλικία. Ίσως. Όμως είναι τις περισσότερες φορές συνυφασμένη με την μεγαλύτερη ηλικία. Όπως και η συγχώρεση, η ανεκτικότητα και η οργή. Όσο μεγαλώνουμε τόσο καλύτερα καταλαβαίνουμε τον κόσμο...
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2014
Κυριακή 28 Απριλίου 2013
Γ+Τ= Λ.Φ.Ε...
Σε πολύ κόσμο παραμένει σταθερά αναλλοίωτη (παρά το πέρασμα τόσων χρόνων) η εξίσωση που σκάρωνες με το μολύβι στο χαρτί: Γ+Τ = ΛΦΕ.
Αντιλαμβάνομαι αμέσως εκείνη την ιδιαίτερη ματιά, περισσότερο των γυναικών (που είναι πιο ευαίσθητες), που λέει πως είναι παράταιρη, ξένη κι ελλιπής η παρουσία μου χωρίς εσένα. Μοιάζω μισός άνθρωπος, ανολοκλήρωτος αφού λείπεις εσύ...
Πολλές φορές αφήνεται να αιωρηθεί η χαμένη προσδοκία τους: "πως ψέματα είναι, πως είναι προσωρινός ο χωρισμός και άντε, πές μας πως την ξαναβλέπεις, πως ξαναβρίσκεστε κρυφά από εμάς, όμως επιθυμία μας είναι να είστε πάλι μαζί, για να στερεωθεί ο κόσμος μας, που έχασε μια απ' τις κολόνες του..."
Βλέπω τα κρυφά κι ανυπόμονα βλέμματά τους, πότε προς την πόρτα και πότε προς το τηλέφωνο, που όπου να 'ναι θα χτυπήσει και είτε θα μπεις και θα φωτιστεί ο χώρος είτε θ' ακουστείς και θα φωτιστούν τα πρόσωπά τους...
"Κράτησε πάρα πολύ το κακό σας αστείο, πες μας πως τέλειωσε για ν' αποκατασταθεί η χαμένη τάξη, να χαρούμε τη χαρά σας, να μας παρασύρετε κι εμάς σ' εκείνη την ολοκλήρωση που κανείς άλλος - εκτός από σας τους δυο - δεν έχει ποτέ καταφέρει..."
Κι ακόμα πιο παράξενο είναι το συναίσθημα που αναβλύζει μέσα μου καθώς αποχωρήσω: νιώθω, πως φεύγοντας, όταν κλείσει η πόρτα πίσω μου, ξεσπάν και φανερώνουν - μεταξύ τους - την επιθυμία τους να μη χωρίζαμε, να μη συνέβαινε τέτοιο κακό. Βλέπω τα άδεια τους βλέμματα, πίσω από τις κουρτίνες ή καθώς στέκονται στο κήπο τους, παρακολουθώντας με, μέχρι να βάλω το κράνος μου, μέχρι να φύγω απ' τις προσδοκίες τους...
Τι παράξενο!...
Αντιλαμβάνομαι αμέσως εκείνη την ιδιαίτερη ματιά, περισσότερο των γυναικών (που είναι πιο ευαίσθητες), που λέει πως είναι παράταιρη, ξένη κι ελλιπής η παρουσία μου χωρίς εσένα. Μοιάζω μισός άνθρωπος, ανολοκλήρωτος αφού λείπεις εσύ...
Πολλές φορές αφήνεται να αιωρηθεί η χαμένη προσδοκία τους: "πως ψέματα είναι, πως είναι προσωρινός ο χωρισμός και άντε, πές μας πως την ξαναβλέπεις, πως ξαναβρίσκεστε κρυφά από εμάς, όμως επιθυμία μας είναι να είστε πάλι μαζί, για να στερεωθεί ο κόσμος μας, που έχασε μια απ' τις κολόνες του..."
Βλέπω τα κρυφά κι ανυπόμονα βλέμματά τους, πότε προς την πόρτα και πότε προς το τηλέφωνο, που όπου να 'ναι θα χτυπήσει και είτε θα μπεις και θα φωτιστεί ο χώρος είτε θ' ακουστείς και θα φωτιστούν τα πρόσωπά τους...
"Κράτησε πάρα πολύ το κακό σας αστείο, πες μας πως τέλειωσε για ν' αποκατασταθεί η χαμένη τάξη, να χαρούμε τη χαρά σας, να μας παρασύρετε κι εμάς σ' εκείνη την ολοκλήρωση που κανείς άλλος - εκτός από σας τους δυο - δεν έχει ποτέ καταφέρει..."
Κι ακόμα πιο παράξενο είναι το συναίσθημα που αναβλύζει μέσα μου καθώς αποχωρήσω: νιώθω, πως φεύγοντας, όταν κλείσει η πόρτα πίσω μου, ξεσπάν και φανερώνουν - μεταξύ τους - την επιθυμία τους να μη χωρίζαμε, να μη συνέβαινε τέτοιο κακό. Βλέπω τα άδεια τους βλέμματα, πίσω από τις κουρτίνες ή καθώς στέκονται στο κήπο τους, παρακολουθώντας με, μέχρι να βάλω το κράνος μου, μέχρι να φύγω απ' τις προσδοκίες τους...
Τι παράξενο!...
Σάββατο 16 Μαρτίου 2013
Μόνος ήσουν πάντα...
Τα σαββατοκύριακα της ερημιάς επεκτείνονται τέτοιες μέρες. Να, όπως απόψε που η νύχτα φαίνεται πως είναι πάλι μεγάλη. Και πως να μην είναι, όταν κλείνεσαι στο άδειο σπίτι από το βράδυ της Παρασκευής, μη αντέχοντας κανένα στον κόσμο. Οι ώρες δεν περνούν κι η Τρίτη που θα βγεις πάλι στη δουλειά, αργεί πολύ ακόμη...
Μοναξιά και σιωπή. Που ίσως διακοπεί λίγες φορές από κάποιο τηλεφώνημα. Έτσι, όταν πια παύεις να παραμιλάς μόνος κι η Μπέλα δεν αποκρίνεται, ρίχνεσαι στο πληκτρολόγιο. Αφορμή μια ασήμαντη σκέψη, ένα τραγούδι που παλεύεις να το βγάλεις στην κιθάρα ή στο τρίχορδο ή και τα δυό. Μια ανάσα από φαντασιώσεις και μνήμες, που βολοδέρνουν στο μυαλό, μετουσιώνοντας τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες σε μια διαδοχή κατάθλιψης και παραφροσύνης...
Πάει μήνας που διαγνώστηκε πως ο οργανισμός σου είναι βαρειά δηλητηριασμένος. Κι ας νόμιζες πως είχαν επανέλθει οι αλλεργίες σου, αυτές που σε βασάνιζαν πολλά χρόνια, πριν σε θεραπεύσει εκείνη. Για ένα ολόκληρο χρόνο πάσχιζες να βρεις, με λάθος τρόπο, τη λύση. Κι οι μεγαδόσεις της κορτιζόνης που σου έδιναν σακάτεψαν τα σπλάχνα σου. Με τέτοιας έκτασης δηλητηρίαση δοκιμάστηκε ο οργανισμός σου, που αποδείχτηκε σκληρός πέρα από κάθε φυσιολογική αντοχή...
— Φονικές τοξίνες, ικανές να σκοτώσουν ελέφαντα, δεν σε έκαμψαν, απόρησε ο γιατρός. —Πώς γίνεται;
Χαμογέλασες, όχι αυτάρεσκα για τον καλό σου οργανισμό και τις αντοχές του, αλλά επειδή δεν μπορούσες να του εξηγήσεις, πως εκείνη σε κρατάει ζωντανό. Εκείνη που πολύ συχνά, έρχεται στο λιγοστό σου ύπνο και σε μπολιάζει με δύναμη και αντοχή...
Εκείνη!
Κι ας είσαι μόνος για πάντα...
Μοναξιά και σιωπή. Που ίσως διακοπεί λίγες φορές από κάποιο τηλεφώνημα. Έτσι, όταν πια παύεις να παραμιλάς μόνος κι η Μπέλα δεν αποκρίνεται, ρίχνεσαι στο πληκτρολόγιο. Αφορμή μια ασήμαντη σκέψη, ένα τραγούδι που παλεύεις να το βγάλεις στην κιθάρα ή στο τρίχορδο ή και τα δυό. Μια ανάσα από φαντασιώσεις και μνήμες, που βολοδέρνουν στο μυαλό, μετουσιώνοντας τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες σε μια διαδοχή κατάθλιψης και παραφροσύνης...
Πάει μήνας που διαγνώστηκε πως ο οργανισμός σου είναι βαρειά δηλητηριασμένος. Κι ας νόμιζες πως είχαν επανέλθει οι αλλεργίες σου, αυτές που σε βασάνιζαν πολλά χρόνια, πριν σε θεραπεύσει εκείνη. Για ένα ολόκληρο χρόνο πάσχιζες να βρεις, με λάθος τρόπο, τη λύση. Κι οι μεγαδόσεις της κορτιζόνης που σου έδιναν σακάτεψαν τα σπλάχνα σου. Με τέτοιας έκτασης δηλητηρίαση δοκιμάστηκε ο οργανισμός σου, που αποδείχτηκε σκληρός πέρα από κάθε φυσιολογική αντοχή...
— Φονικές τοξίνες, ικανές να σκοτώσουν ελέφαντα, δεν σε έκαμψαν, απόρησε ο γιατρός. —Πώς γίνεται;
Χαμογέλασες, όχι αυτάρεσκα για τον καλό σου οργανισμό και τις αντοχές του, αλλά επειδή δεν μπορούσες να του εξηγήσεις, πως εκείνη σε κρατάει ζωντανό. Εκείνη που πολύ συχνά, έρχεται στο λιγοστό σου ύπνο και σε μπολιάζει με δύναμη και αντοχή...
Εκείνη!
Κι ας είσαι μόνος για πάντα...
Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
σαν κρυφή πηγή.
Μόνος είσαι πάλι
στ’ άδειο προσκεφάλι
μοναχός στη ζωή.
σαν κρυφή μπαλάντα
σαν κρυφή πηγή.
Μόνος είσαι πάλι
στ’ άδειο προσκεφάλι
μοναχός στη ζωή.
Γείρε και κοιμήσου
όσο κι αν πονείς.
Χάνεσαι, σκορπιέσαι
μα για σένα κανείς.
όσο κι αν πονείς.
Χάνεσαι, σκορπιέσαι
μα για σένα κανείς.
Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
σαν κρυφή, σαν κρυφή πηγή.
σαν κρυφή μπαλάντα
σαν κρυφή, σαν κρυφή πηγή.
Χάραξε κι ακόμα
τριγυρνάς στο στρώμα
για να ξεχαστείς.
Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος όπως κι εμείς.
τριγυρνάς στο στρώμα
για να ξεχαστείς.
Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος όπως κι εμείς.
Γείρε και κοιμήσου
όσο κι αν πονείς.
Χάνεσαι, σκορπιέσαι
μα για σένα κανείς.
όσο κι αν πονείς.
Χάνεσαι, σκορπιέσαι
μα για σένα κανείς.
Μόνος ήσουν πάντα
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος, μόνος όπως κι εμείς.
σαν κρυφή μπαλάντα
μόνος, μόνος όπως κι εμείς.
Σάββατο 24 Νοεμβρίου 2012
Παραισθήσεις...
Συχνά, τις ώρες που οι αναμνήσεις κυριεύουνε το νού, το άδειο δωμάτιο γεμίζει με εικόνες, ιδιαίτερα της Χαλκιδικής. Απο εκείνες τις περιπλανήσεις κοντά στον Αϊ Νικόλα, στον όρμο της Παναγιάς και στα πήγαινε - έλα στα ορεινά, για ν΄ αποφύγουμε την κίνηση...
Λες πως κάποιος σκηνοθέτης κατέγραφε τότε, με μια κρυφή κάμερα, που τώρα προβάλλει σκηνές μιας ευτυχίας, χαμένης μεν, όμως ολοζώντανης όσο και μια ταινία του σινεμά.
Ζωντανεύει το μαγικό τοπίο, η αλληλουχία των όρμων, των πεύκων, της αμμουδιάς καθώς και οι δρόμοι, με τις στροφές αλλά και την προσμονή της άφιξης...
Μέχρι και τον ήχο του κινητήρα και την πνοή του ανέμου στο αυτοκίνητο μπορώ ν' αφουγκραστώ.
Γεμίζει η ψυχή μου απο μια τρυφεράδα συγκινητική καθώς σκέφτομαι το κορμί σου ξαπλωμένο πλάϊ μου στην αμμουδιά, το μαγιό με τις κορδελίτσες που δεν μπορούσα να λύσω, τις δοκιμές σου με το πόδι στο νερό, το αναπήδημα της έκπληξης απο το ψαράκι που σε δοκίμασε κι ύστερα μια βρεγμένη αγκαλιά, οι σταγόνες που ιαματικά έπεφταν στο πρόσωπό μου και μια γαλήνη ψυχής που δεν ξαναδοκίμασα έκτοτε...
Παραισθήσεις καλοδεχούμενες που σβήνονται στη μουντή νυχτιά, την ώρα που χάνεται ο χρόνος κι ο νούς παγιδεύεται σε λήθαργους καπνισμένους απο αμέτρητα τσιγάρα και σκληρό αλκοόλ, που ποτέ δεν φτάνει να καταλαγιάσει τον πόθο μου για σένα...
Λες πως κάποιος σκηνοθέτης κατέγραφε τότε, με μια κρυφή κάμερα, που τώρα προβάλλει σκηνές μιας ευτυχίας, χαμένης μεν, όμως ολοζώντανης όσο και μια ταινία του σινεμά.
Ζωντανεύει το μαγικό τοπίο, η αλληλουχία των όρμων, των πεύκων, της αμμουδιάς καθώς και οι δρόμοι, με τις στροφές αλλά και την προσμονή της άφιξης...
Μέχρι και τον ήχο του κινητήρα και την πνοή του ανέμου στο αυτοκίνητο μπορώ ν' αφουγκραστώ.
Γεμίζει η ψυχή μου απο μια τρυφεράδα συγκινητική καθώς σκέφτομαι το κορμί σου ξαπλωμένο πλάϊ μου στην αμμουδιά, το μαγιό με τις κορδελίτσες που δεν μπορούσα να λύσω, τις δοκιμές σου με το πόδι στο νερό, το αναπήδημα της έκπληξης απο το ψαράκι που σε δοκίμασε κι ύστερα μια βρεγμένη αγκαλιά, οι σταγόνες που ιαματικά έπεφταν στο πρόσωπό μου και μια γαλήνη ψυχής που δεν ξαναδοκίμασα έκτοτε...
Παραισθήσεις καλοδεχούμενες που σβήνονται στη μουντή νυχτιά, την ώρα που χάνεται ο χρόνος κι ο νούς παγιδεύεται σε λήθαργους καπνισμένους απο αμέτρητα τσιγάρα και σκληρό αλκοόλ, που ποτέ δεν φτάνει να καταλαγιάσει τον πόθο μου για σένα...
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012
Ότι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα...
Στις 11 κάποιου Νοέμβρη βγήκε στο φώς. Τότε που ανύποπτος πάλευα στης ακολασίας το έρεβος. Αλλάζοντας την πραγματικότητα με μια άλλη, που έθρεφε αδιάκοπα της ματαιοδοξίας μου τη δόξα. Ρουφώντας σαν τρελλός μια ζωή ανάπηρη, παραδομένος σε τεχνητά συναισθήματα, μεθυσμένος απο αναισθητικά της συνείδησης...
Ας ήταν η νύχτα μου μεθυστική κι οι μέρες μου μπορούσαν να περιμένουν...
Αδοκίμαστη παρέμενε η ευτυχία. Αποτελούνταν απο λέξεις άλλων ποιητών κι απο κείμενα παρηγορητικών στοχαστών που χόρταιναν την αμάθειά μου.
Αυτή νόμιζα πως ήταν η λύση...
Μακρυά απ' τη θυμική των ονείρων μου πρόβαλε σαν παιδική επιθυμία. Επειδή ήδη την είχα ονειρευτεί. Εγέρθηκε απο ένα παλιό, πολύ παλιό εφηβικό όνειρο και μετουσιώθηκε σε μια σφοδρή, καταιγιστική παρουσία. Όπως τότε, που τα απίστευτα γίνονται πραγματικότητα. Που η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε επιθυμία...
Ο κόσμος έμοιαζε παράδεισος. Σε μια στροφή 180 μοιρών πάντα θα πονέσεις. Εγώ όχι. Δεν πόνεσα... Αντίθετα έγινα αληθινός άνθρωπος! Ένας απλός άνθρωπος όπως όλοι οι ερωτευμένοι...
Σαν υπεραιώνιος γρανίτης...
3 χρόνια και 144 μέρες είναι που την έχασα. Όμως τι περίεργο!
Ότι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα, να όπως σήμερα...
Κι ας έγινε ο πόνος παντοτινός...
Παρασκευή 12 Οκτωβρίου 2012
Με πέταξες...
...και συ που ήρθες μια βραδυά να μου ζεστάνεις την καρδιά...
Δεν ήταν πυρετός ούτε παραλήρημα. Δεν ήταν εφιάλτης ούτε ήταν όνειρο. Στις νύχτες υπάρχει, εκλύεται μια παράξενη δυναμική όπου το ασυνείδητο κυριαρχεί. Πιάνει την πραγματικότητα και την μετατρέπει σ' ένα σκηνικό, σαν θέατρο. Πάνω στη σκηνή είναι εκείνη αλλά κι εκείνος, που ταυτόχρονα είναι και ο μοναδικός θεατής.
...ποτέ μου δεν λησμόνησα τη μοναξιά τη φόνισσα...
Παίζει μαζί του. Παίζει, ενώ έχει αντιληφτεί πως κι εκείνος το καταλαβαίνει. Κι αν μένει εκεί πάνω στη σκηνή, υποδυόμενος τον ανήξερο, είναι επειδή δεν μπορεί να φύγει, δεν μπορεί να την αρνηθεί. Επειδή υπακούει σε άλλες αξίες, σε άλλες αρχές, απο πολύ παλιά φερμένες..
...με πέταξες, αλλοίμονο, στο μαύρο καταχείμωνο...
Και το κάνει για να ξεπλύνει τις πληγές μιας ζωής κολασμένης, που την κουβάλαγε μέχρι να γνωριστούν, μέχρι να ζήσει μαζί της τα καλύτερα χρόνια της ζωής του.
...με πρόδωσες και μ' έφτυσες. ήσουν χαρά και ξέφτισες,
και ξέφτισες...
Τώρα γυρεύει τη φωτιά, να βάλει τέτοια πυρκαγιά, που να κάψει τον κόσμο μέσα του, να τον κάψει ολοσχερώς και να καεί μαζί του, βλέποντας με την τελευταία του ματιά τον καπνό της σιγουριάς πως το κατάφερε...
Δεν ήταν πυρετός ούτε παραλήρημα. Δεν ήταν εφιάλτης ούτε ήταν όνειρο. Στις νύχτες υπάρχει, εκλύεται μια παράξενη δυναμική όπου το ασυνείδητο κυριαρχεί. Πιάνει την πραγματικότητα και την μετατρέπει σ' ένα σκηνικό, σαν θέατρο. Πάνω στη σκηνή είναι εκείνη αλλά κι εκείνος, που ταυτόχρονα είναι και ο μοναδικός θεατής.
...ποτέ μου δεν λησμόνησα τη μοναξιά τη φόνισσα...
Παίζει μαζί του. Παίζει, ενώ έχει αντιληφτεί πως κι εκείνος το καταλαβαίνει. Κι αν μένει εκεί πάνω στη σκηνή, υποδυόμενος τον ανήξερο, είναι επειδή δεν μπορεί να φύγει, δεν μπορεί να την αρνηθεί. Επειδή υπακούει σε άλλες αξίες, σε άλλες αρχές, απο πολύ παλιά φερμένες..
...με πέταξες, αλλοίμονο, στο μαύρο καταχείμωνο...
Και το κάνει για να ξεπλύνει τις πληγές μιας ζωής κολασμένης, που την κουβάλαγε μέχρι να γνωριστούν, μέχρι να ζήσει μαζί της τα καλύτερα χρόνια της ζωής του.
...με πρόδωσες και μ' έφτυσες. ήσουν χαρά και ξέφτισες,
και ξέφτισες...
Τώρα γυρεύει τη φωτιά, να βάλει τέτοια πυρκαγιά, που να κάψει τον κόσμο μέσα του, να τον κάψει ολοσχερώς και να καεί μαζί του, βλέποντας με την τελευταία του ματιά τον καπνό της σιγουριάς πως το κατάφερε...
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012
Still thinking of you...
What if so many situations happen every day, every hour...
what if so many people are available to be with...
He stays alone, alone with his memories,
keeping always her in his mind, his soul, his heart...
Never again, he whispers to himself,
never again with any other woman...
There is room in his mind and heart
only for her...
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2011
και θα χαθώ...
Πάλι με πνίγουν τα γιατί, και όλα αυτά που είχες πει
οι χιλιάδες υποσχέσεις που δεν μπόρεσες να αντέξεις.
Στην βροχή περιπλανιέμαι με κομμάτια την ψυχή,
και από σκέψεις πλημμυρίζω δίχως τέλος και αρχή.
Με τρελαίνουν οι εικόνες από όσα ζήσαμε μαζί
οι στιγμές που έχουν περάσει και στον χρόνο έχουν χαθεί.
Τ’ άρωμα σου, η μορφή σου, του κορμιού σου η ζεστασιά
η αγκαλιά σου, το φιλί σου που δεν έχω τώρα πια
Όλα αυτά πονάνε, σαν το γυαλί τρυπάνε
και όσα θέλω και ελπίζω πέρα από την καρδιά δεν πάνε.
Πλέον δεν βγαίνουνε τα λόγια, με αφήσανε και αυτά.
Όσα έχω αγαπήσει, βιβλία είναι κλειστά.
Τόσα φεύγω που μου είπες όλα μου χαρίσαν λύπες
Λύπες και πόνο θα χω να θυμάμαι μόνο
το πήρα λοιπόν απόφαση η απουσία σου είναι πρόφαση.
Να φύγω από δω από κοντά σου να χαθώ.
Και θα χαθώ, από κοντά σου θα χαθώ,
καπνός θα γίνω χώμα, χώμα και νερό
Και θα χυθώ, μεσ’τα ποτάμια θα χυθώ,
κοντά σου ούτε ένα, ούτε ένα λεπτό.
Τόσα συναισθήματα στο χαρτί γραμμένα,
και αλλά τόσα που έχω πει όλα πήγανε χαμένα.
Χαμένα και τα όνειρα, χαμένες και οι σκέψεις,
πλέον ούτε από θαύμα δεν θα επιστρέψεις.
Τώρα πια φεύγω, το παρελθόν μου αποφεύγω.
Και ότι σε θυμίζει δεν θα αφήνω να μ' αγγίζει.
Θα σκορπίσω, θα χαθώ,
και στης σιωπής μου την ηχώ μοναχός θα ξεχαστώ.
Και ότι σε θυμίζει δεν θα αφήνω να μ' αγγίζει.
Θα σκορπίσω, θα χαθώ,
και στης σιωπής μου την ηχώ μοναχός θα ξεχαστώ.
Δευτέρα 21 Μαρτίου 2011
Κι απελπισμένα σ' αγαπώ...
Κοντεύουν δυο χρόνια...
Πως πέρασε τόσος καιρός για να γίνει το αδύνατο χειροπιαστό;
Που κανείς δεν έστεργε να είναι χωριστά εκείνος κι εκείνη!
Που ο κόσμος γύρισε ανάποδα και κανείς δεν πιστεύει πως είναι μπορετό;
Η επόμενη μέρα του δεν υπάρχει! Χάθηκε ανάμεσα σε μια Τρίτη και μια Τετάρτη...
Πάει ολομόναχος στο πουθενά. Στην ερημιά, στην ερήμωση και στην απόλυτη μοναξιά.
Πάει μόνος... μέχρι το λυτρωτικό του τέλος...
Με κάποιον άλλο με μπερδεύεις...
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011
Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011
Να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς...
Το άστρο της αυγής του φανερώθηκε ξαφνικά, καθώς έσυρε τη ματιά του στον ουρανό. Λαμπύριζε ψηλά πάνω απ' το Χορτιάτη, εκεί που στην ανατολή βρίσκεται η αγάπη του. Παγωμένος, τυλίχτηκε σφιχτά με τη ζακέτα, με το στόμα πικρό απ' το τσιγάρο, ώρα πέντε ξημέρωμα Σαββάτου. Μπαλκόνι κι ουρανός γίναν ένα, η πόλη χάθηκε κι απόμεινε ακίνητος, το άστρο της αυγής κι αυτός, μόνοι στον κόσμο...
Πλατύ ποτάμι η αγάπη και βαθύ, γι' αυτό δεν μπορεί να κοιμηθεί. Κι αν ο ήλιος πλένει τ' όνειρο της γής, το δικό του όνειρο δεν μπορεί να σβήσει... δεν μπορεί...
Στα παγωμένα χείλη τραύλισε τη μελωδία:
-- για ποιό ταξίδι κίνησες να πας,
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς...
μα δεν μπόρεσε να συνεχίσει...
ξένος θα φύγει... ξένος...
Στα χείλη καίει πικρό μικρό φιλί
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά
παραμονεύει η λησμονιά
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί...
ποιο μακρινό ταξίδι σε καλεί
θα φύγεις ξένε, άσπρα τα πανιά
παραμονεύει η λησμονιά
Για ποιο ταξίδι κίνησες να πας
να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς
σου κλέβει η ανατολή μικρό φιλί...
Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2011
Ας είναι...
Η νύχτα φλέγεται απο την ανάμνησή της.
Η νύχτα ζωντανεύει, γίνεται ουρλιαχτό, απλώνεται, σκεπάζει την πόλη...
Καίγεται η ύπαρξή του σε πόνους αβάσταχτους,
σε τόνους αλκοόλ και σε καπνούς τσιγάρων.
Τραυλίζει στα σκοτεινά τ' όνομά της,
πέφτει σε παραλήρημα, δεν αντέχει...
Μέρες σκοτεινές, νύχτες άθλιες
συντροφεύουν την ζωή του...
Αν το τέλος είναι αυτό,
ας είναι...
Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011
ένας Θεός, έρωτας Θεός να μας σημαδεύει...
Έρχονται στη μνήμη του στιγμές απο το παρελθόν. Δεν χρειάζεται τίποτα ιδιαίτερο: ένα ακορντεόν, ένα τραγούδι...
Βοηθάει το ποτό, η νύχτα, η μοναξιά και η νοσταλγία...
Στων κεριών το φώς, απο μια αναλαμπή αμυδρή γεννιέται εκείνη η βραδυά του τανγκό στο Μύλο...
κι εκείνο το μυστικό άγγιγμα, κάτω απ' το τραπέζι...
Τα όμορφα μάτια της που τον αγκαλιάζαν και η συνομωσία ενός έρωτα που πρωτοάνθιζε...
έτσι πια μπλέκει η πραγματικότητα και το όνειρο...
χωρίς να κοιμηθεί, άγνωστο πως...
ζει ακόμη...
Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011
Δεν έχεις κάτι να μου 'πεις...
Ό,τι από σένα τώρα έχει μείνει
σε μια φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σ' εκείνο το τοπίο της βροχής.
Όλα μου λεν πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξενοιασιά της εκδρομής.
Εσύ όπου να πας, σ' όποιο ταξίδι,
σε λάθος στάση θα κατεβείς.
Χρόνια μετά και κάτω απ' τη μαρκίζα
σε βρήκα που 'ρθες για να μη βραχείς,
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα, όπως πάντα, δε θα πεις.
Μονάχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις,
κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις.
Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
Οι λίγοι που τον γνωρίζουν καλά,
οι λιγοστοί που τον αγαπούν,
το ξέρουν...
Βλέπουν στα μάτια του, στην έκφραση και στον λόγο του
όλες τις απόκρυφες σκέψεις του.
Και είναι εύκολο,
όχι μόνο να το ξέρουν,
αλλά και να νοιώσουν την πληγή στα σωθικά του...
Χαραγμένη βαθιά στην ψυχή του,
εκείνη,
κυβερνά εξουσιαστικά το λογικό και τη ψυχή του...
Εκείνη,
είναι αφετηρία και τέλος στη ζωή του...
Εκείνη
παραμένει μοναδική έγνοια και
πόθος ανεκπλήρωτος...
Εκείνη
τον κρατά ζωντανό και ταυτόχρονα
τον οδηγεί στο τέλος...
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
A distant ship's smoke on the horizon...
Την είχε ονειρευτεί πολύ μικρός...
που μεγαλώνοντας ξέχασε ποιά είχε ονειρευτεί.
Μέχρι που την βρήκε αναπάντεχα και
το όνειρο έγινε πραγματικότητα!
Τότε άρχισε κι η αληθινή ζωή, πολύ πιο όμορφη απο ποτέ
και πιο όμορφη απο τα όνειρα!
Ύστερα το όνειρο έφθινε, έφθινε ανεξήγητα
μέχρι που τέλειωσε σαν εφιάλτης...
κι η ζωή σταμάτησε.
Χάνοντας εκείνη, αποτραβήχτηκε απο όλους τους ανθρώπους.
Πάει καιρός που πορεύεται μόνος
σαν το μακρινό καράβι,
που γίνεται αντιληπτό απ᾽τον καπνό του φουγάρου του
μακριά στον ορίζοντα...
Χάνεται, κλείνεται σ᾽ένα δωμάτιο, φεύγοντας απο τον κόσμο,
κρατώντας μονάχα τα όνειρα
που κάθε βράδυ ζεί μ᾽εκείνη..
comfortably numb...
Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010
Το σημάδι που δεν σβήνει...
Διασχίζει την πόλη...
οι δρόμοι κενοί, γεμάτοι ξένο κόσμο,
που εκείνη λάτρευε κι όμως λείπει...
Με καρδιά σφιγμένη σε μέγγενη
εικόνων που ζωντανεύουν,
καθώς ξεψυχά η αντοχή.
Κλείνει τα μάτια, να μη αντικρύσει
την οδό Αθηνάς, το παντοπωλείο
τον κατήφορο στο Συντριβάνι...
-Εκείνη τι κάνει; χαθήκατε, ρωτούν,
με τα μάτια γεμάτα λαχτάρα αυθεντική,
με φωνή που πάλλεται απο συγκίνηση
και ψυχή που δονείται απο αγάπη...
Σφίγγεται το στομάχι, τα μάτια σκοτεινιάζουν,
η ψυχή βαραίνει και τρέμουν τα πόδια...
Αφήνει τον κόσμο, χυμά
με τέρμα τα γκάζια,
η μηχανή μουγκρίζει, τα λάστιχα στριγγλίζουν,
φωτιά πυρπολεί την άσφαλτο,
κάνοντας σλάλομ ανάμεσα σε λαμαρίνες,
τρομαγμένους ανθρώπους και
κόκκινα φανάρια...
Ο άνεμος δέρνει αλύπητα το σώμα του,
ακροβατεί σ' ένα λεπτό σημάδι.
που ποτέ δεν σβήνει,
με οποιοδήποτε τίμημα...
Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010
Το ναι σου τι εστί...
Κοίταξε ψηλά κι αντίκρυσε τους προβολείς
του γηπέδου να λαμπυρίζουν...
όνειρα
να μονολογούν και να τον καλούν...
έλα!
έλα δήμιε πάρε με, που δεν μπορώ να κάνω αλλιώς
χωρίς εκείνη...
να κοντοστέκομαι σε προσευχή
και τα πόδια μου να γίνονται πέτρινα,
που κανένας σεισμός δεν μπορεί να κουνήσει...
Κοίταξέ με,
που απ' όσα γεφύρια πέρασα
γκρέμισαν,
για να μην υπάρξει καμμιά επιστροφή...
Κοίταξέ με
που τα μάτια μου ερήμωσαν,
κι όλες οι πηγές των δακρύων στέρεψαν,
απ' ολες τις θάλασσες, όλους τους ωκεανούς...
Κι αν το πηγάδι που έσκαψα ανέβλυσε γλυφό νερό,
εκεί στα σκοτεινά ανέστησα τις προσμονές
και χαράκωσα αλήθειες...
Κοίταξέ με, τα χέρια κόπηκαν,
τα γόνατα λύγισαν
κι έτσι γυρτός το ταρτάν προσκύνησα...
Κοίταξέ με
και μη σιωπάς...
τώρα που έμαθες να λες όχι,
έχεις νοιώσει το ναί σου τι εστί...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















